Sassylive

วันนี้ขอบ่นแบบสามร้อยหกสิบหกองศาเพราะแม่งเครียดชิบหาย ตอนแรกที่ตัดสินใจเรียนประวัติศาสตร์ ม.บูรพา คือเรียนไรก็ได้ให้ได้ไกลบ้านที่สุด เลยลงประวัติศาสตร์เพราะคิดว่ามันคงเป็นวิชาที่ไม่อะไร คงแบบที่เราเคยเรียนมาตอนมัธยม พอมาเรียนเท่านั้นแหละแม่งผิดหมดทั้ง ประวัติสาสตร์แบบที่ถูกหลอกมาตลอด 18 ปีเต็ม ทั้งการเรียนที่โคตรแสนหนักหนาสาหัส คือแม่งอยู่กับหนักสือเป็นตั้งๆยังไม่พอ ต้องวิเคราะห์แบบอลังการล้านแปดความรู้เดิมนี้ ใครเอามาใช้โดนเฉาะ ต้องลงพื้นที่แบบตีลังกาสามตลบ แต่ข้อนี้ให้อภัยได้ เพราะชอบลงพื้นที่ แต่ลงตอนทำงานก็เหนื่อยอยู่
 
ประวัติศาสตร์ที่นี้เป็นการสอนประวัติศาสตร์แบบดิ้นได้ และเอาไปพูดกับใครไม่ค่อยได้ - - โถ่สงสารชีวิต เวลาที่บ้านคุยเรื่องอะไรที่เกี่ยวกับชาติ ศาสนา พระมหากษัตริย์ ที่เป็นซิมโบลิกของไทย นี่ได้แต่นั่งกดโทรศัพท์ยิกๆ เพราะไม่อยากมีส่วนร่วม เดี๋ยวโดนเฉกออกจากบ้าน
 
 
มาวันนี้ขึ้นปีสาม มหาลัยบังคับจบปีครึ่ง ต้องมาเจอสัมนา ตายคาที่เลยจ้าาาาา อีกสิบวันส่งบทนำป่านี้ยังคิดหัวข้อสัมนาไม่ออก อะไรก็ได้ที่จะทำให้เป็นประวัติศาสตร์ การสัมนาต้องไม่ใช่เรื่องที่กว้างเกินไปและแคบเกินไป ต้องน่าสนใจ ไม่ใช่เรื่องที่เมกเซนส์ได้ ต้องไม่ใช่งานศึกษาเกลื่อนกลาด จ้าจ้าจ้า อาจารย์สอนมาเป็นสิบปีถามจริงมีเรื่องอะไรที่อาจาย์ไม่รู้มั้งคะ แล้วถ้าไม่มีงานศึกษาที่ศึกษามาก่อนให้หนูใช้มโนศาสตร์เขียนงานหรอกคะ ฮือๆ ไม่ใช่ด๊อกเตอร์นะจารย์สงสารหนูบ้าง แล้วไม่เข้าใจอีกอย่างเดี๋ยวต้องทำนิพนธ์ ตอนจบ แล้วนิพนธ์กับสัมนานี่เป็นไรที่ใกล้เคียงกันโคตรๆ แค่นิพนธ์ไม่ต้องพูดเขียนเป็นเล่มให้เลือกทำอย่างใดอย่างหนึ่งแล้วเอาเวลาไปฝึกงานไหมละ อันนี้เป็นความผิดของมหาลัยทำม้ายยย ทำร้ายกันได้ลงคอบังคับจบสามปีครึ่งไม่มีฝึกงานถามจริง เรซูเม่ที่ไม่มีฝึกงานนี่ เค้าโยนทิ้งตั้งแต่เดินมาสมัครแล้วไหมละ 
 
ะบายอย่างหนักหน่วยในวันที่คิดหัวข้อสมันาไม่ออก โอวัลติน ผ้าอนามัย ถุงยาง ดิน น้ำ ลม ไฟ ทหารจีไอ วัฒนธรรมตะวัน และอีกทั้งหลายแหล่ที่คิดไว้ แต่คิดประเด็นไม่ออกโปรดจงรวมตัวกันแล้วมาเกิดในสมองน้อยด้วยเถิด ฮือๆ 

Categories